غریبه

میان ِما هنوز خیلی زود است که انسان و آدمی معنای ِخودش را بدست بیاورد. اینجا انگار انسان ، واژه ای تهی از معناست . این از احترامی که به هم نمی گذاریم و  از طرز ِبرخورد ِروزمره مان با هم معلوم است. این مسئله از گاردهایی که هر روز در برابر ِکسانی که غیر خودی فرضشان می کنیم پیداست. ازین که همه جای ِزندگی مان فقط خودمان را آدم حساب می کنیم. ازین که وقت ِهر میانترم و پایان ترمی ،سر ِتقلب دادن و ندادن با دوستان مان دعوایمان می شود ، ولی معترضیم به دیگری که چرا تقلب کرده . ازین که تا پسر ِِریش داری می بینیم ، خودمان را آماده می کنیم تا طوری ِدیگر با او سلام علیک کنیم. این که راحت دیگران را حقیر می کنیم. این که به چادر ِدختری می خندیم. این که تحمل ِحرف زدن دختر و پسری را نداریم. این که f.u.c.k. boots پای ِمان می کنیم و خیال می کنیم خیلی با کلاس شده ایم. با این که جیبمان پر از پول است  ولی خودمان را مثل ِرپی ها درست می کنیم و لابد این دیگران اند که عقب افتاده اند. این که هر گردی را گردو ست. این که درباره ی هرچیزی کتاب می خوانیم و خیال می کنیم علامه شده ایم. این که راحت طعنه می زنیم.

طوری از دین مان حرف می زنیم که معلوم نیست اگر خود ِپیامبر آن جا بود ، مسلمان حسابش می کردیم. این که "جدایی نادر از سیمین " را ملاک ِحق و باطل می کنیم. این که می ترسیم خودمان باشیم. این که دیگران را آن طور که هستند نمی خواهیم. این که فقط بلدیم از اخلاق و کتاب و فرهنگ "حرف" بزنیم. این که اگر حک.وم.ت رفع شود ، بهشت می شود. این که احترام نمی گذاریم و انتظار ِاحترام داریم. این که فریضه می دانیم که با بقیه جدل کنیم. طعنه می زنیم و نصیحت خیالش می کنیم. این که مرغ ِ همسایه غاز است. این که راحت عقلمان را دست ِشبکه های ِتلویزیونی می دهیم. این که حتا به چیزهایی که به دیگری تجویز می کنیم عمل نمی کنیم. سر ِدیگران را می خوریم و از پرچانگی دیگران می نالیم.این که درباره ی هرچیزی نظر ِکارشناسی می دهیم. این که قدرت می خواهیم و "تکلیف" فرض اش می کنیم. این که کسی را که عاشقمان شده راحت تحقیرش می کنیم. این که هر نویسنده ای که ازو خوشم نمی آید، خائن است و بی سواد. این که عدالت فقط برای ِمن است. این که جهان سپید است و سیاه. این که از فیلم های ِکیمایی خوشمان نمی آید ولی در ستایش اش پست می نویسیم. این که برای ِاین که باکلاس حسابمان کنند ، از علایقمان دست می کشیم. این که بت ِدیگران را می پرستیم. با سلیقه ی دیگری آهنگ گوش می کنیم. با سلیقه ی دیگران می پوشیم. با ذهن ِدیگران فکر می کنیم. ترکی حرف می زنیم و کرد ها رو مسخره می کنیم که "اقلیت" اند.زورگو ترین آدم ِخانه ایم و از دموکراسی حرف می زنیم. این که صلح ِامام حسن را اسلام نمی دانیم. این که نماز نمی خوانیم و درباره ایمان ِدرست تئوری می دهیم. این که فکر می کنیم در به همین پاشنه می چرخد.

این ها گلایه است .گلایه های ِدرهم.

اگر بدتان آمد ، با شما نبودم.

می گفت :

معلم ِزبانمان ارمنی بود.

هر بار که سر ِکلاس می آمد ، صلوات می فرستادیم ... .

در راه ...

1

دیشب " مسافران " ِ بهرام بیضایی را تماشا کردم. زیاد اهل ِفیلم نیستم.خیلی از فیلم ها برایم ارزش دیدن ندارند .دوست تر دارم که بیشتر مشغول ِکتاب های ِنخوانده ام باشم تا آن که فیلم و تلویزیون ببینم. تماشای ِفیلم های ِخاص و آدم های ِخاص را ترجیح می دهم.

در کل این که کم می بینم. اما سینمای ِمهرجویی و بیضایی رو دوست دارم.

اما به بیضایی علاقه ی شخصی دارم. برای ِ من بیضایی ،فرهاد مهراد ِسینمای ِماست.(همان طور که کیمیایی، داریوش سینماست) . و واقعا که :

دیدم به خواب

دوش

که در فکر ِرفتنی

کی آمدی 

که کنون

در فکر رفتنی؟!

29 - 07 - 90

پانوشت :

 1 - سپاس از دوستانی که در طول ِاین 22 روز ِریاضت ِامتحانی ِ من!!، سر می زدند به اینجا .

2- بالاخره زمستان هم رو سفید شد. فقط برای ِاین که نگن زمستان شد و نبارید!

1

یک پرسش :

اتفاقاتی که در جامعه و سیاست رخ می دهند، چقدر باید ما را درگیر خودش کند؟

چقدر باید بگذاریم بر ما اثرگذار باشند؟

2

به نظرم در شرایط ِ همیشه بی ثبات ِجامعه ی ما، این اشتباه است که زندگی ِشخصی مان را به بادهای ِسیاسی که هر چند وقت یکبار مثل ِباد ِخزان ازین سو به آن سو می شوند،گره بزنیم.

مزاحمت و محدودیت هیچ وقت برطرف نمی شوند، وقتی نمی توان برطرفش کرد، اثرش را باید بر زندگی مدیریت کرد.

گاهی، وقتی موضوعی اذیتت می کند ، یا باید برطرف اش کنی و اگر نمی توانی ،  نباید بگذاری روی ِزندگی ات چنبره بزند و ازین بیشتر اذیتت کند.