کارهایی که می کنیم...
میان ِما هنوز خیلی زود است که انسان و آدمی معنای ِخودش را بدست بیاورد. اینجا انگار انسان ، واژه ای تهی از معناست . این از احترامی که به هم نمی گذاریم و از طرز ِبرخورد ِروزمره مان با هم معلوم است. این مسئله از گاردهایی که هر روز در برابر ِکسانی که غیر خودی فرضشان می کنیم پیداست. ازین که همه جای ِزندگی مان فقط خودمان را آدم حساب می کنیم. ازین که وقت ِهر میانترم و پایان ترمی ،سر ِتقلب دادن و ندادن با دوستان مان دعوایمان می شود ، ولی معترضیم به دیگری که چرا
تقلب کرده . این که به چادر ِدختری می خندیم. این که تحمل ِحرف زدن دختر و پسری را نداریم. این که f.u.c.k. boots پای ِمان می کنیم و خیال می کنیم خیلی با کلاس شده ایم. با این که جیبمان پر از پول است ولی قیافه مان مثل ِرپی ها،و البته لابد این دیگران اند که عقب افتاده اند. این که هر گردی را گردو ست. این که درباره ی هرچیزی کتاب می خوانیم و خیال می کنیم علامه شده ایم. این که راحت طعنه می زنیم.
طوری از دین مان حرف می زنیم که معلوم نیست اگر خود ِپیامبر آن جا بود ،مسلمان حسابش می کردیم. این که "جدایی نادر از سیمین " را ملاک ِحق و باطل می کنیم. این که می ترسیم خودمان باشیم. این که دیگران را آن طور که هستند نمی خواهیم و همیشه می خواهیم عوض شان کنیم. این که فقط بلدیم از اخلاق و کتاب و فرهنگ "حرف" بزنیم. این که اگر حک.وم.ت رفع شود ، دیگر بهشت می شود. این که احترام نمی گذاریم ولی انتظارش را داریم. این که فریضه می دانیم که با بقیه جدل کنیم و به بعضی فحاشی کنیم. طعنه می زنیم و نصیحت خیالش می کنیم. این که مرغ ِ همسایه غاز است. این که راحت عقلمان را دست ِشبکه های ِتلویزیونی می دهیم. این که حتا به چیزهایی که به دیگری تجویز می کنیم عمل نمی کنیم. سر ِدیگران را می خوریم و از پرچانگی دیگران می نالیم.این که درباره ی هرچیزی نظر ِکارشناسی می دهیم. این که قدرت می خواهیم و "تکلیف" فرض اش می کنیم. این که هر نویسنده ای که ازو خوشم نمی آید، خائن است و بی سواد. این که عدالت فقط برای ِمن است. این که جهان سپید است و سیاه. این که از فیلم های ِکیمایی خوشمان نمی آید ولی در ستایش اش پست می نویسیم. این که برای ِپسند ِدیگران ، علایقمان را پنهان می کنیم. این که بت ِدیگران را می پرستیم . با سلیقه ی دیگری آهنگ گوش می کنیم. با سلیقه ی دیگران می پوشیم. با ذهن ِدیگران فکر می کنیم. ترکی حرف می زنیم و کرد ها را مسخره می کنیم که "اقلیت" اند.زورگو ترین آدم ِخانه ایم و از دموکراسی حرف می زنیم. ازین که تا پسر ِِریش داری می بینیم ،خودمان را آماده می کنیم تا طوری ِدیگر با او سلام علیک کنیم. این که راحت دیگران را حقیر می کنیم.این که انگار صلح ِامام حسن را اسلام نمی دانیم.این که خودمان نماز نمی خوانیم و درباره ایمان ِدرست برای ِدوستان حرافی می کنیم.این که فکر می کنیم در به همین پاشنه می چرخد.
این ها گلایه است .گلایه های ِدرهم. گلایه های ِدرهمی از همه ی دوستانی که با خواندن ناراحت چنین چیزهایی حس نمی کنند که بهشان توهین شده.
