غریبه - سیاست

انتخابات ِفرنگ

اش. تروهید — Sun, 6 May 2012 20:08:11 GMT

فرانسه همیشه برای ِما ایرانی ها کشور مهمی بوده.امروز در آنجا انتخابات ریاست جمهوری است.نمی دانم که کدام نامزد رای خواهد آورد.اما اگر قرار بود من به جای ِفرانسوی ها رای بدهم (نه به عنوان ِیک فرانسوی،که به عنوان ِایرانی)به چند جهت به سارکوزی و به چند جهت به فرانسوا اولاند رای می دادم. تعیین کننده بودن فرانسوی بودن و نبودن را بیشتر توضیح می دهم.

فراموش نکنید که اگر کسی که برای ِفرانسوی ها رییس جمهور ِخوبی باشد،الزاما برای ِما ایرانی ها هم مفید نخواهد بود. ما منافع خودمان را داریم و آن ها هم منافع خودشان.

پوتین که برای ِطرفداران ِروس اش رییس جمهور خوبی است اما خیرش به ما ایرانی ها نمی رسد.وقتی هم که می خواهد اندک حمایتی کند،ما را بیشتر می دوشد و امتیاز گیری می کند.

2 آزادی های ِاجتماعی

در زمان ِسارکوزی سخت گیری بر مهاجران بسیار گسترده شد. یعنی از این جنبه سارکوزی بسیار به ایده های ِملی گرایانه ی جبهه ی ملی فرانسه نزدیک شد.آنان خواهان ِسخت گیری بیشتری بر مهاجران هستند. مخصوصا این که به خاطر مسائل تبلیغاتی و رای آوری ِبیشتر شعارهای تند هم سر و کله شان پیدا می شود.

از این لحاظ به اولاند رای می دادم که این طور آزادی های ِاجتماعی اهمیت ِبیشتری برای ِسوسیالیست ها دارد تا برای ِامثال ِسارکوزی.در حالی که اگر فرانسوی بودن را ملاک قرار می دادم ،می باید به سارکوزی رای می دادم.فراموش نکنید که رفتار ِفرانسه با مهاجرانش بر دیگر اروپایی ها هم اثرگذار است.و بخشی از مهاجران ِفرانسه ایرانی اند.

3 تحریک لیبرال ها

سال هاست که پس از میتران هیچ سوسیالیستی شخص ِاول ِفرانسه نشده است. این موضوع می تواند برای ِدست ِراستی ها غرور ِکاذبی ایجاد کرده باشد که انگار همیشه در به همین پاشنه خواهد چرخید. رای آوردن ِاولاند باعث می شود دست ِراستی های ِفرانسه و اروپا و جهان حس حس ِرقابشان گل کند و بیشتر قدر موقعیت هاشان را بدانند و بیشتر مردم ِمتوسط را در حسابگری های ِسیاسی شان سهیم کنند.

4 رابطه با ایران

سوسیالیست ها بیشتر به مسائل ِحقوق بشر اهمیت می دهند.احزاب ِدست ِراستی بیشتر از چپ ها حاضرند برای ِمنافع ملی شان روی ِحقوق بشر معامله کنند. برآیند تحلیل ها این را می گوید که رابطه ی فرانسه با ایران بهتر از زمان سارکوزی خواهد شد.این به این معنی نیست که فردای ِانتخابان دو کشور دست ِدوستی به هم می دهند. می گویم بهتر خواهد شد.

این بسیار برای ِاصلاح طلبان مفید خواهد بود.البته می توانم درک کنم که برخی سبزها از درگیری ِغرب و ایران خوشحال می شوند،اما برخی دیگر هم هستند که این طور فکر نمی کنند.

5 هراس ِاز چپ

از تفاوت های ِسوسیالیزم اروپایی و روسی بی خبر نیستم. اما روی ِکارآمدن ِچپ ها به خاطر باورهاشان می تواند مشکل زا باشد.

اکنون فرانسه بحران زده است. اما هنگامی که میتران رییس جمهور بود، سیاست هایش بحران ساز شد.دولت ِاو بانک‌ها و بیمه ها و صنایع دفاع را ملی کرد. اگر چنین سیاست هایی در پیش باشد مانعی است در برابر اقتصاد ِآزاد.

هر چه که رابطه ی سیاسی و اقتصادی ما با فرانسوی ها بیشتر باشد به نفع ماست. در هم تنیدگی سیاسی و اقتصادی با کشورهای ِدیگر خطر ِحمله ی نظامی را کم می کند. و روند اصلاحات ِسیاسی در ایران را فراهم تر می کند.

ازین نظر سارکوزی سر تر است. هرچند که یکی شان به فکر بازار ِآزاد نیست و دیگری هم دلش می خواهد هر چه بیشتر با ایران چالش کند.در داخل هم برخی تنش دوستان،سارکوزی را می پسندند.

مطمن باشید هر چه که رابطه ی ما با غرب(در اینجا فرانسه مورد ِنظرم است) بحرانی تر باشد، فشار روی ِفعالان ِحقوق بشر و اصلاح طلبان هم بیشتر خواهد شد. و چنین ایرانیانی به هم دستی با بیگانگان برای ِفشار بر داخل متهم خواهند شد.آرامش ِدوران ِشیراک را به یاد بیاورید.

6 مسلمان ها

جمعیت ِمسلمان ِفرانسه 5.5 ملیون نفر است. یعنی بیشتر از بسیاری از کشور های ِمسلمان نشین ِدیگر.در زمان ِدست ِراستی های ِفرانسوی فشار بر مسلمانان بیشتر شد.سارکوزی همین چند روز ِپیش در یکی از مناظراتش بر اولاند خرده گرفت که چرا او در پارلمان ِفرانسه به نفع ِممنوعیت ِروسری رای نداده است؟

حالا این چه دخلی به ما دارد؟

یکم اینکه هر چه انسان های ِدیگری آزادتر باشند باعث ِخوشحالی ِبیشتری است.

دوم اینکه:آزادی بیشتر در فرانسه،زبان ِبرخی داخلی ها!را که در غرب هم آزادی وجود ندارد،کوتاه تر خواهد کرد.

سوم اینکه: فشار بر مسلمان ِغرب می تواند باعث افزایش گرایش های ِبنیادگرایانه شود. آزادی بیشتر به آن ها می تواند باعث ِگرایش ِبیشتر ِمسلمانان ِهمه جای ِجهان از جمله ایران به حکومت های ِدموکراتیک و رفتارهای ِلیبرال شود.

7 ای کاش...

انگار کفه ی اولاند سنگنی می کند!ای کاش ما هم مثل ِهلندی ها و کانادایی ها و فرانسوی ها و آلمانی ها، هنگام ِانتخابات ِاین قدر با گزینه های ِمختلف از احزاب و گرایش های ِمختلف رو به رو بودیم. و انتخاب کنیم که در شرای ِالف، کدام حزب بهتر است و در شرایط ِب کدام یکی. (سوسیالیست- کمونیست - جبهه ملی - میانه رو- راست - سبز(هواداران ِمحیط ِزیست) - مخالفان ِسرمایه داری و ...)

کتاب ِجنگ جهانی ِچهارم،نوشته ی کنت دومارانش را رییس سابق سازمان ِاطلاعات ِفرانسه،چاپ شده در انتشارات ِروزنامه ی اطلاعات. البته هیچ ربطی به انتخابات ِامسال ِفرانسه ندارد و موضوعش چیز ِدیگریست.اما می تواند در آشنایی با دوگل و دو رییس جمهور ِپس از او برخی دیدگاه هاشان مفید باشد.

پ.ن: یک مشت دلایل ِحاشیه ای بود. من تحلیل گر حرفه ای نیستم !

فرنگ مستقیما اشاره ایست به فرانسه.هرچند بعدا ما به اروپا گفتیم،فرنگ.

فغان از شرّ ِسرهنگ

اش. تروهید — Wed, 26 Oct 2011 11:32:17 GMT

راستش از شنیدن ِخبر مرگ ِقذافی نه خوشحال شدم و نه ناراحت. نسبت به قضیه بی تفاوت نبودم و نیستم ولی میان ِخوب و بد ِ حوادث اخیر ِلیبی گیر کرده ام هنوز . تا در آینده چه پیش آید. که امیدوارم پیش آمدهای ِخوشی در راه باشد.

اما خبر که به گوشم رسید یاد ِسخنی بس حکیمانه افتادم از پیامبر ، که ِغزالی از قول ِعایشه در کیمیای ِسعادت آورده .گشتم و پیدایش کردم.

اما : اولا نمی دانم که آیا این طور حرف ها را درست است که از اجتماع به سیاست کشاند؟ و دوم این که مثل ِ منی که به قول ِ ح.شیرازی "چو بید بر سر ِایمان ِخویش لرزانم" آیا درست هست که از ِسخن ِپیامبر چماقی بسازم ، حتا بر سر ِسرهنگ ؟

اما متن ِسخن ِ پیامبر ، (البته به ویرایش ِ من) :

عایشه می گوید که مردی اجازه خواست تا

به دیدار ِپیامبر بیاید.

پیامبر به من گفت : او بدمردی ست در میان ِ قوم ِ خویش. (یعنی مواظب باش که شرّ اش دامنت رو نگیره!!)

مرد وارد خانه شد و پیامبر چنان مراعات ِاو را کرد که پنداشتم که وی را به نزدیک ِوی(پیامبر)منزلتی ست .

وقتی که مرد کارش تمام شد و بیرون رفت ، به پیامبر گفتم : تو گفتی که بد مردی ست و مراعات کردی .

پیامبر در پاسخم گفت :

ای عایشه! بدترین ِمردمان ، نزد ِخدای تعالا اندر قیامت ، کسی ست که خلق از بیم ِشر ّ ِوی ، او را مراعات کنند. *

رفتارهای قذافی را همه ی ما کم و بیش می شناسیم. تا 9 ماه ِپیش صدای ِاعتراضی از لیبی شنیده نمی شد . مردم ِ لیبی 42 سال مراعات ِاو را کردند ، از بیم ِشرّ اش. از نبود ِآزادی نمی توانستند تقاضای ِآزادی ِبیشتری کنند. و حالا بالای ِکالبدش و در خیابان ها مرگش را جشن می گیرند و پای می کوبند.

تا کمترین صدایی برخاست ، آن هم از همدستان ِ چند ماه پیش ِ سرهنگ ، سیستم ِ قذافی فروپاشید. پایتخت عوض شد. پرچم و سرود عوض شد و رییس مردمی ِ" حکومت ِ جماهیر ِمتحده ی خلق ِ عربی ِ لیبی " متواری .

انگار یک کبریت لازم بود و کسی جرات ِ روشن کردنش را نداشت . همه ی این ها نشان می دهد که شاید مردم ِلیبی حتا در مدارای ِ با قذافی افراط کرده بودند. خیلی حوصله به خرج داده اند تا که امروز را ببینند .

*از :

کیمیای ِسعادت – ابوحامد امام محمد غزالی – با مقدمه ی بهاءالدین خرمشاهی – نشر ِنگاه - 1390

مردمسالاری ِدینی

اش. تروهید — Sat, 10 Sep 2011 12:37:34 GMT

به بهانه ی سخانان رهبری در هفته ی گذشته در دیدار ِبا خبرگان ِرهبری ، درباره ی صفت ِمطلقه در ولایت ِمطلقه .

حداقل من به این صراحت جمله ای از رهبری درباره ی مسئله ی تعارض ِنظر ِولی ِفقیه با نظر ِآحاد ِمردم نخوانده بودم.از دیگران شنیده بودم ولی از او نه. منظورم بند ِآخر ِاین جواب است.

زیر ِعنوان ِاحکام ِتقلید – با زیر عنوان ِ ولایت ِفقیه و حکم ِحاکم - صفحه ی 13 –

در جواب به سوال 63 ( سوال درباره ولایت ِپیامبر و ولالایت ِفقیه )

متن ِکامل ِجواب :

مراد از ولایت ِمطلقه ی فقیه ِجامع الشرایط این است که دین ِحنیف ِاسلام که آخرین دین ِآسمانی است و تا روز ِقیامت استمرار دارد ، دین ِحکومت و اداره ی جامعه است ، لذا همه ی طبقات ِجامعه ی اسلامی ناگزیر از داشتن ِولی ِامر و حاکم و رهبر هستند تا امت اسلامی را از شر ِدشمنان ِاسلام و مسلمین حفظ نماید ، و از نظام ِجامعه ی اسلامی پاسداری نموده و عدالت را در آن برقرار و از ظلم و تعدی ِقوی بر ضعیف جلوگیری کند.

این کار در مرحله ی اجرا ممکن است با مطامع و منافع و آزادی ِبعضی از اشخاص منافات داشته باشد ، حاکم ِاسلامی پس از این که وظیفه ی خطیر رهبری را طبق ِموازین ِشرعی به عهره گرفت ، باید در هر مورد که لازم بداند ،تصمیمات ِمقتضی بر اساس ِفقه اسلامی اتخاذ کند و دستورات ِلازم را صادر نماید.

تصمیمات و اختیارات ِولی فقیه در مواردی که مربوط ِبه مصالح ِعمومی ِاسلام و مسلمین است ، در صورت ِتعارض ِبا اراده و اختیار ِآحاد ِمردم ، بر اختیارات و تصمیمات ِآحاد ِامت ، مقدم و حاکم است ، و این توضیح درباره ی ولایت ِمطلقه است.

*منبع : رساله ی اجوبه اساستفتائات – ترجمه ی فارسی – حضرت ِآیت الله العظمی حاج سید علی خامنه ای – شرکت ِچاپ و نشر ِبین الملل – چاپ 40 – بهار 1387

دولت و حکومت

اش. تروهید — Tue, 5 Jul 2011 10:37:42 GMT

باید میان ِدولت و حکومت فرق گذاشت ، چرا که هرکدام ویژگی های ِخاص ِخودش را دارد و به مفهومی جداگانه اشاره می کند.

درس ِاقتصاد ِبخش ِعمومی ِدکتر عباسیان ، انگیزه ای شد برای دانستن این دو و تفاوت ِترجمه هاشان. قبل ترها ، تا همین 15-20 سال پیش ، یکی از مصائب ّترجمه در ایران ، ترجمه ی دولت و حکومت بوده و قاطی شدن ِواژه ها به جای ِهم. و معلوم نبودن ِاین که مثلا وقتی می گوییم state منظور دولت است یا حکومت؟ اما خوش بختانه دیگر امروز چنین مشکلی با این دو واژه وجود ندارد؟...

باید میان ِدولت و حکومت فرق گذاشت ، چرا که هرکدام ویژگی های ِخاص ِخودش را دارد و به مفهومی جداگانه اشاره می کند.

مثلا در دانشنامه سیاسی ِآشوری و فرهنگ ِعلوم ِانسانی آشوری ، و فرهنگ هایی که امیر حسین ِآریان پور نوشته ( فرهنگ فشرده و ... ) و خیلی دیگر از فرهنگ ها ، هر چند باز هم برای State , government ، هر دو واژه ی دولت و حکومت را می نویسند ، اما برای ُِ government حکومت را جلوتر می نویسند و برای ِ State ، دولت را.

توافق های ِنانوشته ای روی ِترجمه ی هر کدام از واژه ها ، دارد میان ِمترجم ها شکل می گیرد.

واقعا یکی از مشکلات ِزبان ِفارسی ِکنونی همین زبان پریشی هاست. این که خیلی وقت ها واژگان ِجاافتاده ای برای ِترجمه از زبان های ِخارجی شکل نگرفته و هنوز مترجم ها کلمه های ِذوقی می سازند و به کار می برند و گاهی خواننده را سردرگم می کنند. اما اوضاع رو به بهبود است. نمونه اش همین ترجمه ی دولت و حکومت.

این پست ، بخشی از دانشنامه ی سیاسی ِداریوش ِآشوری ست . به درد ِاهلش می خورد !

حکومت government در لغت به معنای ِفرمانروایی و حکمرانی است . در سیاست به معنای ِدستگاه ِفرمانروادر کشور است و بدین معنا ، دولت نیز همردیف و یا به جای ِآن به کار برده می شود. ولی در علم ِسیاست و علوم ِجدید میان ِحکومت ، از یک سو و دولت یا کشور ، از سوی ِدیگر فرق گذاشته می شود.

در نظام های ِقانونی ِجدید که در آن ها تفکیک ِقوا و اصل ِحکومت ِقانون به رسمیت شناخته شده است ، حکومت به معنای قوه ی اجرایی به کار می رود ، یعنی مجموع دستگاه ِاداری ، سیاسی ، انتظامی ِکشور که در راس ِآن هیئتی به نام ِکابینه یا هیئت ِوزیران قرار دارد و کشور را بر طبق ِقانون های ِوضع شده در قوه ی قانون گذار ، و زیر ِنظارت ِآن اداره می کند. در راس هیئت ِدولت ، رئیس ِدولت یا حکومت قرار دارد که در بعضی نظام ها نخست وزیر و در برخی دیگر رئیس جمهوری است ( که در صورت ِاخیر مقام ِرئیس ِحکومت و رئیس ِدولت با هم یکی می شود. و با هیئت ِوزیران در برابر ِپارلمان مسئول و پاسخگو است .

بنابراین ، حکومت برابر است با هیئت ِوزیران یا کابینه که معمولا به نام ِشخص ِخاصی که در راس ِآن است نامیده می شود. مثلا ، حکومت ِاحمد ِقوام یا حکومت ِمصدق . بابراین ، حکومت تغییر پذیر است ، در حالی که دولت یا کشور نظرا پایدار است.

کلمه ی حکومت ، اگر با صفتی به کار برده شود،برای ِمشخص کردن ِنوع ِرژیم ِسیاسی است،چنان که گفته می شود ، حکومت ِپارلمانی ، حکومت دموکراسی .

حکومتِ قانونی ، بنب به تعریف ، نماینده ی خواست ِهمگانی و اجراکننده ی خواست ِآن به صورتی که در قانون ِاساسی و قانون های ِجاری تعریف شده است. بنابراین حکومت تا زمانی قانونی شمرده می شود که کردار ِآن هماهنگ ِبا خواست ِهمگانی یا اکثریت ِملت باشد وگرنه حکومت ِاستبدادی یا دیکتاتوری شناخته می شود.

از نظر ِحقوق ِبین الملل و روابط ِمیان ِکشور ها ، واقعیت ِفرمانروایی ، یعنی این که قدرت به راستی در دست ِچه کس یا گروهی است ، بیشتر ملاک ِشناسایی ِیک حکومت در مقام ِحکومت ِ واقعی است تا قانونی بودن ِآن ، به معنای ِمطابقت ِکردار ِآن با خواست ِاکثریت ِمردم ِکشور ؛ ولی گاه ، بخ خصوص زمانی که کشوری دست خوش ِانقلاب و آشوب باشد ، برخی دولت ها یک سازمان یا دولت ِآزاد یا دولت ِموقت را به عنوان ِ حکومت ِقانونی می شناسند ، نه دستگاه ِحاکم را ، که به سبب ِزیر ِپا نهادن ِخواست ِهمگانی ، غیر ِقانون شناخته شده است.

حکومت ِمشروطه Constitutional Government و مشروطیت Constitutionalism:

زژیم ِسیاسی یا حکومتی که دامنه ی کاربرد ِقدرت در آن محدود به حدود ِقانونی است ، و به همین دلیل ، در برابر ِمفهوم ِحکومت ِاستبدادی و دیکتاتوری قرار دارد. به عبارت ِدیگر مشروطه برابر ِبا حکومت ِقانون یا قانون روایی است .

قانون ، در این معنا ، عبارتست از مجموعه ی تدوین شده و همبسته ای از اصول و احکام ، که از سویی ، حدود ِکردار ِافراد و گروه ها ، و از سوی دیگر ، حدود ِکاربرد ِقدرت ِدولت را تعریف و مرزبندی می کند ، و هم چنین وظیفه ها و تکلیف ها ی آن ها را نسبت ِبه یکدیگر بر می شمرد.

عالی ترین شکل ِقانون ، که قوانین ِدیگر از آن سرچشمه می گیرند ، قانون ِاساسی است ، که در نظام ِمشروطه شکل ِسازمان ِدولت و ارگان های ِاصلی ِآن و حقوق ِاساسی ِافراد و جامعه را تعیین و تعریف می کند .

قانونیت ِقانون در دولت ِمدرن ، بنا به تعریف ، ناشی از رضایت ِمردم یا شهروندان نسبت ِبه آن و تعلق گرفتن ِخواست ِجمعی به پیروی ِاز آن ، و بنابر این ، وجود ِرابطه ی قانونی میان ِحکومت و شهروندان و پایبندی به قانون از دو سوی ، از شرایط ِبدیهی و ضروری و ذاتی ِحکومت ِمشروطه است. از این رو ، مفهوم ِآزادی های ِفردی و حدود ِآن یکی از جنبه های ِمهم ِقانون ِاساسی و بلکه مهم ترین فصل ِآن در حکومت ِمشروطه است. تفکیک ِقوا نیز از لوازم ِذاتی ِاین نظام است ، زیرا ضروری ترین اصل برای ِجلوگیری از خودکامگی ِقدرت دانسته شده است.

هم چنین، از آن جا که حکومت ِمشروطه نظامی است قانونی و قانون گذاری اساس آن است ، وجود ِآن با ِپارلمان و پارلمانداری قرین است و مبارزه در جهت ِمشارکت ِهرچه بیشتر ِگروه های ِهرچه گسترده تر ِسیاسی و اجتماعی در امر ِقانون گذاری یکی از جنبه های ِ بسیار مهم ِجنبش ِسیاسی ِ چپ و چپِ نو در روزگار ِجدید بوده است .

حکومت ِ مشروطه به دو صورت وجود دارد : جمهوری و سلطنتی .

اندیشه ی حکومت ِ مشروطه در بنیاد از جنبش ِآزادی خواهی مایه گرفته است. جنبش ِمشروطیت در ایران نیز ، که خواهان ِحکومت ِقانون بود ، از سویی ، در پی ِنفوذ ِاندیشه های ِنوین ِسیاسی ار اروپا به آسیا ، و تباهی و درماندگی ِنظام ِسیاسی ِسنتی ، از سوی ِدیگر ، پدید آمد.

جنبش ِمشروطیت در 1324 ه ق ، بنا به قانون ِاساسی ِخود ، نظام ِ مشروطه ی سلطنتی را در ایران برقرار کرد.

دولت state :

ساخت ِقدرتی که در سرزمین ِمعین بر مردمان معین ، تسلط ِپایدار دارد، و از نظر ِداخلی نگهبان ِنظم به شمار می آید و از نظر ِخارجی پاسدار ِتمامیت ِسرزمین و منافع ِملت و یکایک ِشهروندان ِخویش است. این ساخت ِقدرت به صورت ِنهادها و سازمان های ِاداری ، سیاسی ، قضایی،و نظامی فعلیت می یابد.

در نظام ِمبتنی ِبر تفکیک ِقوا ، حکومت ، قوه ی اجرایی ِدولت را تشکیل می دهد. در نظام های ِسنتی ِگذشته که حق ِالاهی اساس ِفرمانروایی بود و فرمانروا sovereign قدرت ِخویش را ، نظرا ، از مرجعی برین و ماورائطبیعی می گرفت ، میان ِمفهوم ِدولت و حکومت فرقی وجود نداشت ، و در واقع، کشور عبارت بود از قلمرویی که فرمانروا فتح کرده یا به ارث برده و تا زمانی که قدرت ِاو بتواند آن را نگاه دارد از آن ِاوست و مردم ِسرزمین نیز فرمانگزاران و رعایای ِاویند. ولی با پیدایش ِمفهوم ِجدید ِدولت در حقوق ِعمومی و حقوق ِبین الملل ، و به ویژه با پیدایش ِمفهوم ِجدید ِملت ، که کلیت ِانسانی ِتاریخمند و پایدار شمرده می شود ، دولت نیز ساخت ِقدرت ِپایداری شمرده شده است که بنا به اراده ی ملت برای ِحفظ ِنظام ِکشور و دفاع ِ از سرزمین و مردمان ِآن برپا می شود.

بنابراین ، دولت ، ملت و کشور یا سرزمین سه عنصر ِپایداری هستند که سه راس ِیک مثلث را تشکیل می دهند و موجودیت ِهر یک وابسته به دیگری است.

در مفهوم ِجدید ِدولت ، که از قرن ِ16 با ماکیاولی و ژان بودن در اروپا پدید آمده و در قرن های ِ17 و 18 بسط ِنظری یافته و با انقلاب ِفرانسه پایدار گشته است ، هر ملت ، مالک ِسرزمین ِخویش است. بنابراین ، دولت عبارتست از ساخت ِقدرتی که ملت برای ِدفاعِ ِاز خود و سرزمین ِخود و برقراری ِنظم و قانون در میان ِخود و نگهبانی ِنظام ِخود پدید می آورد ؛و حکومت به دستگاهی دگرگون پذیر در درون ِاین ساخت ِکمابیش پایدار ، انجام ِکارکرد های ِآن را به عهده دارد.

بنابراین سه عنصر ِدولت و ملت و کشور ، نظرا ، سه عنصر ِثابت و پایدار و تاریخی اند ، ولی نظام ِحکومت یا رژیم برحسب ِضروریات ِاجتماعی و تاریخی ، دگرگون پذیر است ، چنان که ممکن است نظام ِحکومت در درون ِیک دولت از سلطنت به جمهوریت و یا از استبداد به دموکراسی تبدیل شود ، ولی فرض بر این است که سه عنصر ِاصلی همچنان پایدارند.

مفهوم ِجدید ِدولت با ناسیونالیسم یا ملت باوری ارتباط ِمستقیم دارد و این دید که از انقلاب ِفرانسه به بعد در جهان پراکنده شده است ، در سراسر ِجهان بازتابی عظیم داشته و سراسر ِجهان ِغیر ِاروپایی را زیر و زبر کرده است ، چنان که درخواست برای ِبرپاکردن ِدولت ِملی ، یکی از مهمترین محرک های ِجنبش های ِسیاسی و انقلاب ها در قرن ِ20 بوده است.

بسیاری از اندیشمندان ِجدید میان ِجامعه و دولت و یا جامعه ی مدنی و جامعه ی سیاسی جدایی نهاده اند. بر اساس ِاین جداگری ، دولت بخشی از جامعه است ، نه تمامی ِآن ، که به نمایندگی از طرف ِجامعه بر آن حکم می راند .

ولی در فلسفه ی هگل ، دولت در حکم ِجانی در تن ِجامعه و عنصر ِنظام بخش و جهت دهنده به آن و مظهر ِروح ِمطلق است . این نظریه در فاشیسم و نازیسم اساس ِبرداشت نسبت ِبه دولت قرار گرفته است . ولی بنابر نظریه ی مارکسیستی ، در سیر ِتکامل ِتاریخ ِبشر ، زمانی می رسد که جامعه های ِبشری وارد ِمرحله ِزندگی ِطبقاتی می شوندو کشاکش ِمنافع ِمیان ِطبقات ، وجود ِدولت را به عنوان ِعامل ِسرکوبی و پاسداری ِنظم ضروری می کند.

بازآمدن ِشهروند ِامروز

اش. تروهید — Mon, 4 Jul 2011 09:51:09 GMT

ظهری بود در زمستان ِ86 که با افخمی ِعزیز از جلوی ِدیانا پایین می آمدیم .گفت که تیم ِقوچانی یه مجله راه انداختن... خیلی هارو پوشش می ده ... بهنود هم می نویسه ... ( نقل ِبه مضمون!). اولین شماره ِشهروند ِامروز را که گرفتم ، پیگیرش شدم. هرچند که درگیر ِکنکور بودم ولی خب در حدی که می شد. اولین شماره ای که خریدم ُ یادمه که عکس یروی یجلدش درباره تختی بود و البته نوشتن یسیاسی ها درباره ی فعالیت های سیاسی اش برام خیلی جالب بود. مصاحبه ای با داریوش شایگان هم داشت درباره ی سنتگرایی ژروفسور نصر. قوچانی از " برده ای که رییس جمهور شد" ، که نوشت ، مجله تخته شد.تا این هفته که شماره پیاپی ِ78 مجله ، با عکس ِروی ِجلدی از محمود ِدولت آبادی و جواد ِمجابی ، روی ِپیش خوان آمد : دور ِجدید / شماره 1 ، 11 تیر ِ90.

با همراهی ِحجاریان ، عطریان فر ( مدیر عامل ) ، سعید حنایی ، عبدی ، سپانلو ، مدرسی ، جلایی پور و ...

یک بند از سرمقاله ی رضا خجسته رحیمی که حالا سردبیر ِهفته نامه شده :

... شهروند ِامروز می خواهد ، پلی میان ِروشنفکران با " شهروندان " باشد. اگر سه رکن ِدموکراسی ، ( قوای ِسه گانه ) خود را بی نیاز ِاز رکن ِچهارم ِدموکراسی می دانند ، ما امید ِآن داریم که بتوانیم ، در مقام ِرکن ِچهارم ِدموکراسی ، دیده بان ِجامعه ی مدنی و هم سخن ِبا شهروندان باشیم.

خیالی نیست که حاکمان و سیاستمداران ، خود را بی نیاز از نقد ها و نظرات ِروشنفکران بدانند ؛ اکنون وقت ِگفت و گو با شهروندان است.

در عصر ِناامیدی باید اندیشید که چگونه می توان روزنه های ِامید را به روی ِشهروندان گشوده نگاه داشت.

در زمانه ی پرملال باید اندیشید که چگونه شهروندان می توانند ، از شادی سرشار شوند و تسلیم ِملال نشوند. اگر انتخاب کردن ذز بسیاری عرصه ها محدود و مسدود شده است ، در انتخاب ِسبک ِزندگی مان تا حدودی می توانیم ، آزادی مان را سر و سامان دهیم .

شهروند ِامروز قصد ِآن دارد که بدین منظور دیالوگی میان ِروشنفکران و مردم به قصد ِترفیع ِجایگان ِشهروندی شان برقرار کند .

یک شهروند ِآگاه هرگز طعمه ی سیاستمداران نخواهد شد...