چخوف ، یک برداشت

اش. تروهید — Thu, 30 Jun 2011 15:58:04 GMT

این آخرها " دشمنان " را خواندم ، از چخوف. انتظار ِبیشتری از چخوف داشتم. پیش از خواندن ِکتاب ازو تصویر ِجدی تری در ذهنم بود ، به عنوان یک نویسنده ی جدی . چخوف در ادبیات ِروسیه از نام آور هاست. مخصوصن که ماکسیم گورکی مقدمه ای بر کتاب نوشته و توسط ِخانم ِدانشور ... .

برای ِبه امانت بردن ِخیلی از کتاب ها از کتابخانه ، کتاب را زیاد ورق می زنم ، اما برای ِدشمنان ، اسم ِچخوف را که دیدم اصلن معطل نکردم ، مترجم اش هم که علت ِمضاعف بود. کارت ِ آخر ِکتابخانه هم گواه ِاین بود که تا به حال خیلی خواننده داشته.

دشمنان ، یک مجموعه داستان است ، از داستان های دو-سه صفحه ای گرفته تا 10 صفحه ای. فاعل و قهرمان ِهمه داستان ها ِمردهایند ، ولی سوژه اولشان، زنان. آن هم از جنبه ی سکسی ِقضیه ، و با سوژه های ِپیش ِپا افتاده. بهضی کم پیش ِپا افتاده و بعضی ، خیلی پیش ِپا افتاده! بسیاری از داستان ها هم به این مسائل می پردازند ، چه مربوط ِبه موضوع ِاصلی داستان باشد و چه نه ، طبیعی هم هست ، چون مربوط به غریزه ی آدم ها می شود ، اما به نظرم یک داستان ، حداقل باید طوری باشد که وقتی خواندی اش ، پیش ِخودت فکر نکنی که عجب ماجرای ِمسخره و بی خودی بود و نویسنده سر ِکارت گذاشته !

در کل از چندین و چند داستانی که در کتاب بود ، به نظرم ، فقط چهار داستان جالب رسید . تیفوس و خانم و سگ ِپشمالویش و سومی اسم اش را یادم نیست. البته این طور وقت ها مشت ، نمونه ی خروار نیست و با همین یک مجموعه داستان نمی شود همه یِ نوشته های ِ سراسر ِعمر ِکسی – و از جمله چخوف را - را ارزیابی کرد. خواندن ِاین جور کتاب ها خوب است ، تا از نام ِکسی برای ِخودت بت نتراشی. باید کتاب های ِدیگرش را هم بخوانم.

هر کس سلیقه ی خودش را دارد ، اما من اشتاین بک و پائولو کوئلیو را خیلی بیشتر پسندیدم. حتا همان یک کتابی که از شهرنوش ِپارسی پور خواندم تصویر ِمثبتی ازو در ذهنم به جا گذاشت.

چراغ ها را من خاموش می کنم

اش. تروهید — Sat, 9 Apr 2011 20:53:25 GMT

شب های نوروز ِامسال " چراغ ها را من خاموش می کنم " را خواندم.رمانی از زویا پیرزاد .

من رمان خوان ِحرفه ای نیستم ، اما این رمان ، رمان ِخوبی بود. اسمش حتما جزو ِسیاهه ی رمان هایی است که تا به حال خوانده ام و پسند کرده ام.البته نه این که شاهکار ِادبی باشد ، نه.

کتاب از زبان ِیک زن ِخانه دار به نام ِکلاریس است که ...

شب های نوروز ِامسال " چراغ ها را من خاموش می کنم " را خواندم.رمانی از زویا پیرزاد .

از میان ِفیلم ها ، می تونم این کتاب رو با فیلم ِ" به همین سادگی " رضا میرکریمی مقایسه کنم.

کتاب از زبان ِیک زن ِخانه دار به نام ِکلاریس است که حکایتی ست از اتفاقات و زندگی ِاو و خانواده اش و اطرافیان ، در آبادان.

زویا پیرزاد ارمنی ست ، نام ِشخصیت های ِرمانش هم! این بود که این آخر های ِکتاب داشتم قاطی می کردم که مثلا نینا که بود ؟ ویولت کی می شد؟ یا گارنیک مرد بود یا زن؟!! مثل رمان های ِفرنگی یا امریکایی.

نتیجه ی اخلاقی ِفراموش کردن ها اینه که : خواندن ِاین طور کتاب ها را نباید خیلی طول داد.

کتاب های ِدیگر ِپیرزاد یا اگر پیدا کنم ، می خوانم. همه آثارش را انگار ، " نشر ِمرکز " چاپ کرده است. این رمان ، بار ِ اول اسفند ِ80 چاپ شده و این کتابی که من خواندم ، چاپ 15 ام کتاب بود در سال 83 . نمی دانم کتاب چرا این قدر چاپ شده ، شاید به خاطر این است که مردم ِما گویا رمان را از دیگر کتاب ها بیشتر می خوانند.

این رمان را دوستم ، روزبه به من پیش نهاد کرد و حالا من به شما!

غریبه - ادبیات

چخوف ، یک برداشت

چراغ ها را من خاموش می کنم